Być poetą… Wieki temu znaczyło to naprawdę wiele. Nawet jeszcze nie tak dawno miało też to swoją wymowę. Hmmm… Taki Miłosz na przykład. Ponoć nawet sumieniem narodu miał czas bywać. Może nie od razu całego, ale jakiejś części, przynajmniej w głoszonych opowieściach, przez tych co to do proweniencji z mistrzem z Berkley przyznawać się ostatnimi czasy raczyli.

Któż w Polsce nie zna tego fragmentu pewnej piosenki, komu obce są te słowa? Nie trzeba być nawet kandydatem do udziału w teleturnieju „Jaka to melodia”, by już po kilku taktach nie tylko rozpoznać, ale i potrafić zanucić ów refren. A to wszak tylko tytułowy utwór jednego z niegdysiejszych filmów, przenoszących nas w magiczny świat międzywojnia. Tego okresu, który ciągle jeszcze budzi w nas tyle rozmaitych uczuć .

Jakże wielu już ludzi próbowało zrozumieć przeszłość. Patrzeć na nią z poziomu własnej wiedzy i doświadczeń, lecz nie potrafiąc się wyzbyć swych kulturowych uprzedzeń i przekonania o jedynej słusznej drodze obranej przez własnych przodków.

O „Empiere V” Pielewina powiedziano już w zasadzie wszystko. Że łączy sentymentalizm z cynizmem, że wychwytuje każdy absurd postkomunistycznej rzeczywistości, a nawet że w groteskowy sposób wyszydza obecnego władcę Kremla. I po trochę każdy z recenzentów ma rację.