O tej wyspie czytałam jeszcze jako nastolatka i z zapartym tchem wpatrywałam się w bajkowe zdjęcia przedstawiające lazurowe wody otulające Bora Bora. Przekręcałam nocną lampkę w formie globusa o sto osiemdziesiąt stopni i gdzieś pośrodku Oceanu Spokojnego zaznaczałam upragniony cel. Wydawało mi się wówczas mało prawdopodobnym, by tam dotrzeć, ale przecież marzenia przychodzą do nas wraz z siłą do ich spełniania. Musiało się kiedyś udać.

 Świat zamarł, gdy w drugiej połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku osławieni hunwejbini – „czerwona gwardia” zaczęli wywoływać w Chinach „rewolucję kulturalną”, niszcząc co tylko się dało z wielowiekowej przeszłości kraju. Na szczęście najcenniejsze zabytki: pałace, klasztory, świątynie oraz dzieła sztuki ocalały, chociaż straty okazały się znaczne.

To, co za chwilę napiszę może obalić mit najsłynniejszego i najbardziej ekskluzywnego pociągu świata - „Orient Ekspresu”, bowiem okaże się, że pociąg transsyberyjski jest taki sam, jak każdy inny tego typu środek lokomocji.
No, może prócz tego, że podróż z Moskwy do Władywostoku trwa tydzień. Różnica może jeszcze wynikać ze specyficznej
atmosfery, jaka rodzi się między podróżującymi Zapraszam na wolne miejsce obok mnie w przedziale, w drodze powrotnej z Moskwy do Ułan Ude (Syberia), wzdłuż jeziora Bajkał.

 Niczym Las Vegas, a może lepiej jeszcze powiedzieć: Brasilia, pojawiła się na niezbyt życzliwym dla ludzi terenie nieomal z dnia na dzień. Od Vegas Astana różni się nie tylko swoim charakterem, ale przede wszystkim istnieniem przewodniej myśli, globalnego projektu-wizji, któremu podporządkowane zostały wszystkie działania budowniczych.